من از موهات
من از دست و من از سبک النگوهات
من از اخمی که داری بین ابروهات
خوشم اومد...

من از گونه ت
من از موی رها گشته روی شونه ت
ازون نازی که خارج میشی از خونه ت
خوشم اومد...

من از قدِّت
من از گرمی لبخندت
من از ترکیب پوستت با گلوبندت
خوشم اومد...

من از تیپِّ زمستونیت
من از کفش و کلاه و چتر و بارونیت
ازون اخمی که داری روی پیشونیت
خوشم اومد...

من از هر قوم و هر خویشت
ازون مردی که اومد بعد من پیشت
ازون عکس پروفایل توو تجریشت...
خوشم.... 😔😔😔

من از یارت
ازون عکسی که چسبوندی به دیوارت
ازون عکس دوتایی توی تالارت
خوشم... 😔😔😔

تو از مجموعِ اشعارم
تو از ژستی که دارم پشتِ سیگارم
از این که گفته بودم: « دوستت دارم »
بدت اومد...

تو از حرفام
از این که گفته بودم بعد تو تنهام
ببین جوگندمی شد بعد تو موهام
بدت اومد...

تو از هر چیز و هر چیزم
از این که گفته بودم عشقِ پاییزم
ازون شعری که گفتم توی شاندیزم
از این که مثنوی دارم روی میزم
از این که پاچه خار شمس تبریزم
بدت اومد...

تو از اسمم
تو از ریتم غزلهای پر از حسّم
تو حتا از حسین و حجت و میثم
بدت... 😔😔😔

تو از خونه م
تو حتا از « درخت » و جمعِ کانونم
از این که اسمم و گفتی و گفتم من بهت: « جونم »
بدت... 😔😔😔

تو از دردم
از این که هر خیابون و وجب کردم
از این که گفته بودم: « برنمیگردم »
خوشت اومد...

 امیرحسین خوش حال